“Traptreden bij vuurtoren Urk”. Nog een guilty pleasure, ik schaam me dood. Misschien als alibi dat het het hier een opdracht betreft. Nog een geluk dat het in m’n atelier lekker koel is vandaag. Een paar uur later was ie ingelijst. Niet dat snel altijd goed is, maar ik hoor dat soort opmerkingen vaak. Ik wil me vandaag eens conformeren aan…, dat met die puntjes had ik beter niet kunnen zeggen, sorry . Ik heb er overigens wel met veel plezier aan gewerkt, ook omdat ik me kon uitleven aan de witte accenten aan het eind van de sessie. Ik ben hierin niet de enige , ontdekte ik laatst. Een bekwaam Engels aquarellist, z’n naam ben ik even kwijt, grijpt aan het eind ook altijd gretig naar de tube witte gouache, net als ik deze keer, zichtbaar onder het adagium: “schilderen is een plezierig makkie”. Iedereen kan het leren. Ook jij. Zelfs jij. O ja, nog even voor de volledigheid: kobaltblauw, Engels rood, oker en witte gouache natuurlijk, dat heeft veel werk van de ondergang gered.
“Stairs at the Urk Lighthouse.” Another guilty pleasure, I’m mortified. Perhaps it’s an alibi that this is a commission. Luckily, it’s nice and cool in my studio today. A few hours later, it was framed. Not that quick is always good, but I hear those kinds of comments often. Today, I want to conform to… I shouldn’t have said that about the dots, sorry. Incidentally, I really enjoyed working on it, also because I could really enjoy the white accents at the end of the session. I’m not the only one in this, I recently discovered. A skilled English watercolorist—I’ve forgotten his name—always eagerly reaches for the tube of white gouache at the end, just like me this time, visibly under the adage: “Painting is a pleasant breeze.” Anyone can learn it. Even you. Even you. Oh yes, just for the sake of completeness: cobalt blue, English red, ochre and white gouache of course, that saved a lot of work from destruction.
